علي عين عدالت، عشق، عرفان
علي اوج عروج روح انسان
يلي اندر شجاعت بيهمآورد
علي برتر ز خلق و دون يزدان
زكعبه تا به مسجد خطي از خون
كشيدو رفت تا ديدار جانان
علي را جز خدا نشناسد، آري
علي هم جز خدا نشناسد از جان
ندارد وصف او پايان وليكن
بضاعت نيست ما را بيش. پايان!
الف شين
در خون طپيده واژه، واي اين چه روزگاريست؟
پژمرده هرچه گل بود، آه اين چهسان بهاريست؟
هر شاخه گل خميده، از هرزه باد مسموم
هر برگ سبز، زرد و بر دار شاخساريست
خنجر به پشت دارم، ميسوزد استخوانم
در رگ بجاي خونم، جوبار درد جاريست
تلخی است در دل جام، ما را نمي دهد كام
درمان دردم اي دوست، مستيّ بي خماريست
باشد كزين خزانم، راهي به دوست باشد
ورنه بهار هر سال، تكرار بيقراريست!
این چه رؤیاست می پرورانم؟
یا خیالی است اندر روانم؟
بر کدامین هوس شعر می جوشد و
در هوای چه کس بیقرارم؟
کیست این هرنفس همدم من؟
با چه کس وقت دیدار دارم؟
کیست با جان من همنشین و
من ز وی دائما در فرارم؟
کیست کاندر فراق رخ او
روز و شب، روز و شب می شمارم؟
چیست معنای این سوگواری؟
کیست کز وی چنین داغدارم؟
برگ زردم به تقویم دوران
می روم تا بیاید بهارم!
الف-شین
بيزارم ازين شب، شب بي شوق و تمنا
داد از غم امروز، ز دلتنگي فردا
داد از شب يلدا
از خويش و ز خويشان همه يكباره بريدند
كردند چو بيگانه غم دوست تماشا
داد از شب يلدا
بر چهرهي كس نيست نشان از گل لبخند
خشكيده و پژمرده به لب اين گل زيبا
داد از شب يلدا
دلگيرم از اين شب، زسياهيّ و تباهي
بگذار برآن نقطه پايان تو خدايا!
داد از شب يلدا...
تو که با کلام خود،معجزه میکنی، بگو
با دوچشمت میدونم شعبده میکنی، بگو
توکه رنج روزگارو کشیدی و میکشی
گوشای منتظرو خسته نمی کنی، بگو
به اشاره رمز میگی،به کنایه اگه راز
به نگات قسم میدم هرچی که میدونی بگو!
راهمو تا نیمه رفتم، میون دو راهی ا م
تو خودت راه نجات و اگه میشناسی بگو
میدونم سکوت تو بلور نشکنه ولی
اگه میشه واسه من سکوتو بشکنی، بگو
مخمل سبز صدات درپی گُر گرفتنه
به خداتشنۀ فریادتم " آزادی"، بگو!
الف – شین
پنجشنبه 11 آبان 89
لحظه ای زندگیم ده، که چنان مردابم تا به دیدار تو بیدار شوم از خوابم
طرحی از من شده ام در قفس قاب، بیا که به دستان تو آزاد شوم زین قابم
آب حیوان من، ای شور دگرباره ی عشق تشنه ام، زان لب شیرین بنما سیرابم
روزگاریست پریشان توام، با من باش یا زمانی بسراغم تو بیا، بی تابم
قلبم آیینه مهرست، ولیکن دیریست که ز هر هرزه نگه، می شکنم، در تابم
گرچه خاکم به نظر، گنج تو در دل دارم وه ز ویرانه ی دل، وین گهر نایابم
آبان ۸۹
من توبه می کنم زهمه گفته های خویش
آغاز می کنم همه ناگفته های خویش
بی عشق، روزگار به بطلان همی گذشت
خلقی خجل خزیده به کاشانه های خویش
لالایی زمانه مرا غرق خواب کرد
پرکردگوش دل همه زافسانه های خویش
افسون او فسرد به جان شور عقل را
آهسته ام ببرد به بیراهه های خویش
افسوس، روزگار جوانی به باد رفت
مستغرقیم باز در اندیشه های خویش
دیدم بسی که چشمه خورشید تیره شد
عبرت نبودچشم مرا دیده های خویش
می سوزم از درون و به لبخنده باز هم
تکرار می کنم شکستن آن توبه های خویش!
خاموش می شود همه شب شور عاشقی
فردا دوباره این منم و نغمه های خویش
وقتی زمانه ساز بد آهنگ می شود
گاهی دلم برای خودم تنگ می شود
ای سایه ی دروغ، از این آسمان برو
رنگین کمان مگر به مکر تو شش رنگ می شود؟
کُشتی کبوترصلح به نیرنگ و ای دریغ
زیتون دوباره بر سرت اورنگ می شود
بازار مکر و حیله چه رونق گرفته است
وآنسو، صداقت است که بیرنگ می شود
جانا به رنگ این جماعت صدرنگ در نیا
حربا صفت – که با همه همرنگ می شود-
در آفتاب دروغین نکند جلوه این غزل
تیره شبان بخوان که چو شبرنگ می شود!
مهرماه ۸۸
|
یاد آن آتش جانســـــوز بـــهخیر |
|
ماجـــــــرای مـــن و دلــــدادگیام |
کاش میفهمیدند
دلسپردن آسان
دلبریدن سخت است
کاش میدانستی
من دلم میخواهد
دور از چشم بد بیخبران
تا زمین هست و زمان
بنشینم پیشت
صحبت از عشق کنم تا به ابد
تا همه هستی من
در شب چشمانت
محو و نابود شود
کاش میدانستی
آدمی، «آه» و «دمی» است
بیوفا یار قدیمی
کاش میدانستی
در جهان چیزی هست
که «وفا» مینامند
من از آن لبریزم
تو از آن بیخبری
کاش میفهمیدند
از سرانگشتانت
هرم احساس و نوازش جاریست
جای خون در رگ من
یاد تو در سفر است
جای گلواژهي نام تو در این دفتر شعر
بینهایت خالیست
حسرت دیدن تو
بر دل عاشق من
تا همیشه باقیست
۲۸ تير ۱۳۷۹
|
زیبــای مـن، بـگو کــه صـدایت شنـیدنیست |
|
با مـن بخـوان که قصهي عشق تو خواندنیست ۲۵ فروردين ۱۳۸۰ |
بــهزیر سقف تنهایی، تویی تنها که میمــانی
من آن غوغای خاموشم که رازم را تو میدانی
در این دمکرده گورستان، حیات تـازهام دادی
تو چشمانداز یک ساحل، میان بحر طوفانی
میان خندهات پنهان، هــــزاران راز عیاری
درون گفتهات پیدا، دوصـد آیات شیطانی!
اگر خارم وگر خاکم، چه باک از طعنهام باشد
ازین گلهای مصنوعی، تو هم جانا گریزانی
به دل آهسته میگویم: چه پایان غمانگیزی
حریف عشق میبازد درین بازی به آسانی!
جنوناست عاشقی ای دل، تو تکرار جنون کردی
«چرا عاقل کند کاری کـــه باز آرد پشیمانی؟»
ای کــوی تو دلـــگشاتر از باغ جـــنان وی دیــدن رویـــت آرزوی هـــــمـــگان
خـــواهم که بنـالم از پریشــــانی دل اما چو عیان بود چه حاجـت به بیان؟
یک لحـــظه بیا و در کـــنارم بنشیـن آشوب دلم را به نــگاهی بنــــشـان
افسرده چنان کــوه یخــم، رخ بنـــما کـــز آتـــش روی تو شــــــوم آب روان
در منظر چشم تو نشستیم و شدیم در همهمهي مـــردم چشـــم تو نهان
ســـر بـــر قدم تو مینهم گام به گام چون ســایه اگر که نیســـتم بار گران
افتد اگـــرت گـــذار در کـــوی نـــــــگار ای بــــــــاد صبا! ســلام ما را برسان
وز جـــانب من بگـــوی او را که هـنوز من دل نـــــگرانم، نــــگرانم، نــــگران
گر بــــر سر عهـــــد خویشتن پابندی از یاد مبـــــر دعـــــای ما خستـهدلان
من بیتو نشستهام در این غربتغم تو بیغم من نشستهای با دگـــــران
طاقت ز کفـــم رفته؛ ببخـــــشای مرا کاینگونه ز غصه میشوم جامهدران
تقـــدیم به تو این غــزل دلتـــنـــــگی وز جــــان تو دور، آفـــت دور زمــــــان
ما در این ظلمت شب، جز تو تمنا نکنیم
زخم هجران تو جز با تو مداوا نکنیم
ما مقیمان سر کوی نگاریم و دگر
عزم هر باغ و گل و سبزه و صحرا نکنیم
روزگاریست که مائیم و شب و خیل خیال
تکیه زین پس به خیال و شب و رؤیا نکنیم
ماجرای من و تو، قصهي بیتابی و عشق
قصهي ساده همان به که معما نکنیم
دیدگان همه روشن ز فروغ مه ماست
ما چرا سایهي معشوق تماشا نکنیم؟
بیقراریم و تب عشق تو میسوزدمان
لیکن از بهر شکایت ز تو لب وا نکنیم
در هوای رخ چون شمع تو از آتش عشق
پر بسوزیم چو پروانه و پروا نکنیم
تا که خورشیدصفت، چهره به ما بنمودی
جز به سوی افق روی تو در وا نکنیم
بر کویر دل ما خار خزان میروید
طمع شاخه گل از صخرهي خارا نکنیم
چشمهي اشک خروشید سحرگه که چرا
دیده در هجر رخ خوب تو دریا نکنیم
بیستون ساختهام با غمت از شعر و غزل
ما دگر داعیهي عشق تو حاشا نکنیم
پانزدهمديماه ۱۳۷۸
نوبت فصل خزان زندگيست
نيست بر اين شاخهها جز خارها
بر بلند بامها جستم نشان
هر طرف جغديست بر آوارها
تارهاي كهنگي بر سقفها
مطربان، يكسو نهاده تارها
رسم و راه عاشقي از ياد رفت
اي دريغا عشق و ياد يارها!
باز در آغوش هم، ماييم و غم
بارها از غم كشيدم بارها
نيزهي خشم است و كين بر قلب من
زار و نالانم از اين آزارها
درد خود با صد زبان گفتم؛ ولي
نيست تأثيري از اين تكرارها
ميروم زين جنگل وحشت شبي
اي خوشا دريا و شاليزارها...!