بيزارم ازين شب، شب بي شوق و تمنا
داد از غم امروز، ز دلتنگي فردا
داد از شب يلدا
از خويش و ز خويشان همه يكباره بريدند
كردند چو بيگانه غم دوست تماشا
داد از شب يلدا
بر چهرهي كس نيست نشان از گل لبخند
خشكيده و پژمرده به لب اين گل زيبا
داد از شب يلدا
دلگيرم از اين شب، زسياهيّ و تباهي
بگذار برآن نقطه پايان تو خدايا!
داد از شب يلدا...
آن دم که در جام شفق مل کرد خورشید
بر خشک چوب نیزه ها گُل کرد خورشید!
تاسوعا و عاشورای حسینی بر عاشقان آن حضرت تسلیت باد ...
نخست : هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد.
دوم : آنگاه که در برابر از پاافتادگان، میپرید.
سوم : آنگاه که میان آسانی و دشواري مختار شد و آساني را برگزید.
چهارم : آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند، خود را دلداری داد.
پنجم : آنگاه که از ناچاری، تحمیل شدهای را پذیرفت و شکیباییاش را ناشی از توانایی دانست.
ششم : آنگاه که زشتی چهرهای را نکوهش کرد، حال آن که یکی از نقابهای خودش بود.
هفتم : آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.
..::: جبران خلیل جبران :::..
خونی که از گلوی تو تراوید
همه چیز و هر چیز را در کائنات به دو پاره کرد در رنگ.
اینک هرچیز:
یا سرخ است
یا حسینی نیست!
ایام سوگواری اباعبدالله بر سوگواران تعزیت باد.
تو که با کلام خود،معجزه میکنی، بگو
با دوچشمت میدونم شعبده میکنی، بگو
توکه رنج روزگارو کشیدی و میکشی
گوشای منتظرو خسته نمی کنی، بگو
به اشاره رمز میگی،به کنایه اگه راز
به نگات قسم میدم هرچی که میدونی بگو!
راهمو تا نیمه رفتم، میون دو راهی ا م
تو خودت راه نجات و اگه میشناسی بگو
میدونم سکوت تو بلور نشکنه ولی
اگه میشه واسه من سکوتو بشکنی، بگو
مخمل سبز صدات درپی گُر گرفتنه
به خداتشنۀ فریادتم " آزادی"، بگو!
الف – شین
پنجشنبه 11 آبان 89
قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود
ور نه هيچ از دل بيرحم تو تقصير نبود
.....
من ديوانه چو زلف تو رها ميکردم
هيچ لايق ترم از حلقه زنجير نبود
......
يا رب اين آينۀ حُسن چه جوهر دارد
که در او آه مرا قوّت تاثير نبود
.....
سر ز حسرت به در ميکدهها برگردم
چون شناساي تو در صومعه يک پير نبود
.....
نازنين تر ز قدت در چمن ناز نرست
خوشتر از نقش تو در عالم تصوير نبود
.....
تا مگر همچو صبا باز به کوي تو رسم
حاصلم دوش بجز نالۀ شبگير نبود
.....
آن کشيدم ز تو اي آتش هجران که چو شمع
جز فناي خودم از دست تو تدبير نبود
.....
آيتي بود عذاب انده حافظ بي تو
که بر هيچ کسش حاجت تفسير نبود
مگه نه؟ ....
من و تو قصه یک کهنه کتابیم، مگه نه؟
یه سؤالیم، یه سؤال بی جوابیم، مگه نه؟
یه روزی قصۀ پرغصه ما تموم میشه
آخرش نقطه پایان کتابیم، مگه نه؟
پشت هم موج بلا میشکنه و جلو میآد
وای بر ما که رو آب مثل حبابیم، مگه نه؟
کی میگه ما با همیم؟ ما که باهم جفت غمیم
دو تا عکسیم و به زندون یه قابیم، مگه نه؟
ای خدا ابر محبت چرا بارون نداره؟
آسمون خشکه و ما تشنه آبیم، مگه نه؟
کار دنیا رو که چشمام دیده بود گفت به دلم:
ما دو تا پنجرۀ رو به سرابیم، مگه نه؟
اگه تا دامن خورشید خدا هم برسیم
آخر از بوسه خورشید کبابیم، مگه نه؟