کاش...

کاش می‌فهمیدند
که در این خنده‌ي من، موج غمی‌ست
و درونم چه تبی‌ست

                         کاش می‌فهمیدند
                         دل‌سپردن آسان
                         دل‌بریدن سخت است

                                                  کاش می‌دانستی
                                                  من دلم می‌خواهد
                                                  دور از چشم بد بی‌خبران
                                                  تا زمین هست و زمان
                                                  بنشینم پیشت
                                                  صحبت از عشق کنم تا به ابد
                                                  تا همه هستی من
                                                  در شب چشمانت
                                                  محو و نابود شود

کاش می‌دانستی
آدمی، «آه» و «دمی» است

                         بی‌وفا یار قدیمی
                         کاش می‌دانستی
                         در جهان چیزی هست
                         که «وفا» می‌نامند
                         من از آن لبریزم
                         تو از آن بی‌خبری

                                                  کاش می‌فهمیدند
                                                  از سرانگشتانت
                                                  هرم احساس و نوازش جاری‌ست

جای خون در رگ من
یاد تو در سفر است
جای گل‌واژه‌ي نام تو در این دفتر شعر
بی‌نهایت خالی‌ست

                         حسرت دیدن تو
                         بر دل عاشق من
                         تا همیشه باقی‌ست

۲۸ تير ۱۳۷۹

شاملو: به نو کردن ماه...

به نو کردن ماه
               به بام شدم
                     با عقیق و سبزه و آینه.
داسی سرد بر آسمان گذشت
               که پرواز کبوتر ممنوع است.
                     صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
                         و گزمه‌گان به هیاهو شمشیر در پرنده‌گان نهادند. 

                         ماه
                        برنیامد!

تبریک عید فطر

با سلام

پیشاپیش عید سعید فطر را به تمامی شما خوانندگان و نویسندگان عزیز سایبری تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم. عیدتان مبارک!

تولد دوباره

زیبــای مـن، بـگو کــه صـدایت شنـیدنی‌ست صد چـشمه از یقین همه جـوشد ز قـلب من از بــاغ مــاهــتـابــی رویـت در ایـــن بــــهـــار گر بــار غصــه‌ای بـــرسد؛ هـیـــچ غـــم مـدار مـیــلاد مــن، شـــب دیـــدار بـــا تـــــو بــــود خـوب و بـــد زمـانــه هـمـــه مـی‌رود ز یـــــاد

با مـن بخـوان که قصه‌ي عشق تو خواندنی‌ست تصویر نـاب چــشم تو در چــشـمـه دیــدنـی‌ست گل‌بـوســه‌هـای ســـرخ لـبــان تـــو چیــدنی‌ست بـر دوش مــن گذار کـه بــارت کـــشـیــدنـی‌ست طـعـم «تولد دوبــاره» تــو دانی؛ چشیــدنی‌ست زیبـای من بـدان که فـقط «عـشق» ماندنی‌ست ۲۵ فروردين ۱۳۸۰

فاضل نظري: از باغ مي‌برند چراغاني‌ات كنند

 از باغ مــی‌برنــــد چــــراغانـــــــی‌ات کنـــــــند          تا کاج جشـــــن‌های زمـــــستانی‌ات کننـــــــد
پوشـــــــانده‌اند «صبــــح» تو را «ابرهای تـــار»          تنها به این بــــــــهانه که بــــــارانی‌ات کننـــــد
یوسف! به ایــــن رهـــــاشدن از چاه دل مبنـد          این‌بار مــــــی‌برند که زنــــــدانی‌ات کننــــــــــد
ای گل، گمان مکن به شـــــب جشن می‌روی          شاید به خــــــــاک مرده‌ای ارزانی‌ات کننــــــــد
یک‌نقطه بیش فرق «رحیم» و «رجیم» نیست          از نقـــــــطه‌ای بترس که شیــطانی‌ات کننـــــد
آب طــــلب‌نکرده همـــــــیشه مـــــــراد نیست          گاهی بهــانه‌ای‌ست که قربــــانی‌ات کننـــــــد

گل‌های مصنوعي

بــه‌زیر سقف تنهایی، تویی تنها که می‌مــانی
من آن غوغای خاموشم که رازم را تو می‌دانی

                                                             در این دم‌کرده گورستان، حیات تـازه‌ام دادی
                                                             تو چشم‌انداز یک ساحل، میان بحر طوفانی

میان خنده‌ات پنهان، هــــزاران راز عیاری
درون گفته‌ات پیدا، دوصـد آیات شیطانی!

                                                             اگر خارم وگر خاکم، چه باک از طعنه‌ام باشد
                                                             ازین گل‌های مصنوعی، تو هم جانا گریزانی

به دل آهسته می‌گویم: چه پایان غم‌انگیزی
حریف عشق می‌بازد درین بازی به آسانی!

                                                             جنون‌است عاشقی ای دل، تو تکرار جنون کردی
                                                             «چرا عاقل کند کاری کـــه باز آرد پشیمانی؟»

نگران

ای کــوی تو دلـــگشاتر از باغ جـــنان                               وی دیــدن رویـــت آرزوی هـــــمـــگان
خـــواهم که بنـالم از پریشــــانی دل                               اما چو عیان بود چه حاجـت به بیان؟
یک لحـــظه بیا و در کـــنارم بنشیـن                                آشوب دلم را به نــگاهی بنــــشـان
افسرده چنان کــوه یخــم، رخ بنـــما                                کـــز آتـــش روی تو شــــــوم آب روان
در منظر چشم تو نشستیم و شدیم                               در همهمه‌ي مـــردم چشـــم تو نهان
ســـر بـــر قدم تو می‌نهم گام به گام                              چون ســایه اگر که نیســـتم بار گران
افتد اگـــرت گـــذار در کـــوی نـــــــگار                              ای بــــــــاد صبا! ســلام ما را برسان
وز جـــانب من بگـــوی او را که هـنوز                                من دل نـــــگرانم، نــــگرانم، نــــگران
گر بــــر سر عهـــــد خویشتن پابندی                               از یاد مبـــــر دعـــــای ما خستـه‌دلان
من بی‌تو نشسته‌ام در این غربت‌غم                               تو بی‌غم من نشسته‌ای با دگـــــران
طاقت ز کفـــم رفته؛ ببخـــــشای مرا                               کاین‌گونه ز غصه می‌شوم جامه‌دران
تقـــدیم به تو این غــزل دلتـــنـــــگی                               وز جــــان تو دور، آفـــت دور زمــــــان

شاملو: سحر به بانگ زحمت و جنون

 سحر به بانگ زحمت و جنون
ز خواب ناز چشم باز می‌کنم
کنار تخت چاشت حاضر است
ـ بیات وهن و مغز خر ـ
به عادت همیشه سوی آن دست دراز می‌کنم.

تمام روز را پکر
به فکر هضم چاشتی چنین غروب می‌کنم

شب از شگفت این که باز، فکر روشن است
به کور چشمی‌ی حسود
لمس چوب می‌کنم!

شاملو: زیستن

گر بدين‌سان زيست بايد پست…
من چه بی‌شرمم اگر فانوس عمرم را، به رسوائی نياويزم

بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه‌ي بن‌بست
گر بدين‌سان زيست بايد پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ايمان خود چون کوه،
يادگاری جاودانه بر تراز بی‌بقای خاک…

دارم امید عاطفتی از جناب دوست!

به نام حق

شب‌های گران‌قدر «قدر» را قدر بشناسیم و به پاس قدردانی از تمامی ذوی‌الحقوق، دست نیاز بر آستان بی‌نیاز برآریم و برای گشایش کارها در حقشان دعایی روانه‌ي آسمان کنیم. امید که مخمل سبز اجابت بر آن نشیند. التماس دعا

تمناي شب

ما در این ظلمت شب، جز تو تمنا نکنیم
زخم هجران تو جز با تو مداوا نکنیم
                                        ما مقیمان سر کوی نگاریم و دگر
                                        عزم هر باغ و گل و سبزه و صحرا نکنیم
                                                                                روزگاری‌ست که مائیم و شب و خیل خیال
                                                                                تکیه زین پس به خیال و شب و رؤیا نکنیم
ماجرای من و تو، قصه‌ي بی‌تابی و عشق
قصه‌ي ساده همان به که معما نکنیم
                                        دیدگان همه روشن ز فروغ مه ماست
                                        ما چرا سایه‌ي معشوق تماشا نکنیم؟
                                                                                بی‌قراریم و تب عشق تو می‌سوزدمان
                                                                                لیکن از بهر شکایت ز تو لب وا نکنیم
در هوای رخ چون شمع تو از آتش عشق
پر بسوزیم چو پروانه و پروا نکنیم
                                        تا که خورشیدصفت، چهره به ما بنمودی
                                        جز به سوی افق روی تو در وا نکنیم
                                                                                بر کویر دل ما خار خزان می‌روید
                                                                                طمع شاخه گل از صخره‌ي خارا نکنیم
چشمه‌ي اشک خروشید سحرگه که چرا
دیده در هجر رخ خوب تو دریا نکنیم
                                        بیستون ساخته‌ام با غمت از شعر و غزل
                                        ما دگر داعیه‌ي عشق تو حاشا نکنیم

پانزدهم‌دي‌ماه ۱۳۷۸

شاملو: اي كاش آب بودم...

ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ

آدمی بودن
             حسرتا!
                      مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟

 

ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ
نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را
                                                (ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند
                                                در آتش سوختن را؟)
یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن
                                                                  (ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند
                                                                  به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟)
یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی
رضایتِ خاطری احساس کردن
                                     (ــ حتي اگرش به زانو نشانده‌اند
                                     در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
                                     تا به شمشیری گردنش بزنند؟
                                     حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
                                     قابیلِ برادرِ خود شدن
                                     یا جلادِ دیگراندیشان؟
                                     یا درختی بالیده‌نابالیده را
                                                                   حتي
                                     هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟)

 
می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با اینهمه کاش ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.

آه
کاش هنوز
             به بی‌خبری
                           قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
           به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.

تكرارها

روبه‌رويم خالي است از پنجره
نيست يك روزن بر اين ديوارها

                           نوبت فصل خزان زندگي‌ست
                           نيست بر اين شاخه‌ها جز خارها

                                                      بر بلند بام‌ها جستم نشان
                                                      هر طرف جغدي‌ست بر آوارها

تارهاي كهنگي بر سقف‌ها
مطربان، يك‌سو نهاده تارها

                           رسم و راه عاشقي از ياد رفت
                           اي دريغا عشق و ياد يارها!

                                                      باز در آغوش هم، ماييم و غم
                                                      بارها از غم كشيدم بارها

نيزه‌ي خشم است و كين بر قلب من
زار و نالانم از اين آزارها

                           درد خود با صد زبان گفتم؛ ولي
                           نيست تأثيري از اين تكرارها

                                                      مي‌روم زين جنگل وحشت شبي
                                                      اي خوشا دريا و شاليزارها...!