زیبــای مـن، بـگو کــه صـدایت شنـیدنی‌ست
صد چـشمه از یقین همه جـوشد ز قـلب من
از بــاغ مــاهــتـابــی رویـت در ایـــن بــــهـــار
گر بــار غصــه‌ای بـــرسد؛ هـیـــچ غـــم مـدار
مـیــلاد مــن، شـــب دیـــدار بـــا تـــــو بــــود
خـوب و بـــد زمـانــه هـمـــه مـی‌رود ز یـــــاد

 

با مـن بخـوان که قصه‌ي عشق تو خواندنی‌ست
تصویر نـاب چــشم تو در چــشـمـه دیــدنـی‌ست
گل‌بـوســه‌هـای ســـرخ لـبــان تـــو چیــدنی‌ست
بـر دوش مــن گذار کـه بــارت کـــشـیــدنـی‌ست
طـعـم «تولد دوبــاره» تــو دانی؛ چشیــدنی‌ست
زیبـای من بـدان که فـقط «عـشق» ماندنی‌ست

۲۵ فروردين ۱۳۸۰