طرحی از من ...

لحظه ای زندگیم ده، که چنان مردابم                      تا به دیدار تو بیدار شوم از خوابم

طرحی از من شده ام در قفس قاب، بیا                    که به دستان تو آزاد شوم زین قابم

آب حیوان من،  ای شور دگرباره ی عشق                 تشنه ام، زان لب شیرین بنما سیرابم

روزگاریست پریشان توام، با من باش                       یا زمانی بسراغم تو بیا، بی تابم

قلبم آیینه مهرست، ولیکن دیریست                         که ز هر هرزه نگه، می شکنم، در تابم

گرچه خاکم به نظر، گنج تو در دل دارم                       وه ز ویرانه ی دل، وین گهر نایابم

آبان ۸۹

حافظ: چون نیک بنگری ...

داني که چنگ و عود چه تقرير مي‌کنند؟
پنهان خوريد باده که تعزير مي‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق مي‌برند
عيب جوان و سرزنش پير مي‌کنند

جز قلب تيره هيچ نشد حاصل و هنوز
باطل در اين خيال که اکسير مي‌کنند

گويند رمز عشق مگوييد و مشنويد
مشکل حکايتيست که تقرير مي‌کنند

ما از برون در شده مغرور صد فريب
تا خود درون پرده چه تدبير مي‌کنند

تشويش وقت پير مغان مي‌دهند باز
اين سالکان نگر که چه با پير مي‌کنند

صد ملک دل به نيم نظر مي‌توان خريد
خوبان در اين معامله تقصير مي‌کنند

قومي به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومي دگر حواله به تقدير مي‌کنند

في الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
کاين کارخانه‌ايست که تغيير مي‌کنند

مي خور که شيخ و حافظ و مفتي و محتسب
چون نيک بنگري همه تزوير مي‌کنند!

حافظ: روزگار پرهیز

 

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بيز است

 ببانگ چنگ مخور مي که محتسب تيز است

صراحيي و حريفي گرت به چنگ افتد

 به عقل نوش که ايام فتنه انگيز است

در آستين مرقع پياله پنهان کن

 که همچو چشم صراحي زمانه خون‌ريز است

به آب ديده بشوييم خرقه‌ها از مي

 که موسم ورع و روزگار پرهيز است

مجوي عيش خوش از دور باژگون سپهر

 که صاف اين سر خم جمله دردي آميز است

سپهر برشده پرويزني است خون افشان

 که ريزه‌اش سر کسري و تاج پرويز است

عراق و فارس گرفتي به شعر خوش حافظ

 بيا که نوبت بغداد و وقت تبريز است

 

کارو: در زمینی که زمان ...

..............................................

در زمینی که زمان کاشت مرا

گل زیباش بجز خار نبود

پستی و هرزگی و پرده دری

حسرتا بهر کسی عار نبود

زار و بدبخت و گرفتار کسی

که به این عار گرفتار نبود!

..........................................

مولانا: عشق اسطرلاب اسرار خداست!

عشق...

عاشقی پیداست از زاری دل

نیست بیماری چو بیماری دل

علّت عاشق ز علّت ها جداست

عشق اسطرلاب اسرار خداست

مولوی

شاملو: ساعت اعدام

 

در قفل در کلیدی چرخید...

لرزید بر لبانش لبخندی

         چون رقص آب بر سقف

                      از انعکاس تابش خورشید

در قفل در کلیدی چرخید...

بیرون

   رنگ خوش سپیده دمان

           مانندۀ یکی نت گمشده

                  می گشت پرسه پرسه زنان

                      روی سوراخ های نی

                           دنبال خانه اش

در قفل در کلیدی چرخید...