نگران
ای کــوی تو دلـــگشاتر از باغ جـــنان وی دیــدن رویـــت آرزوی هـــــمـــگان
خـــواهم که بنـالم از پریشــــانی دل اما چو عیان بود چه حاجـت به بیان؟
یک لحـــظه بیا و در کـــنارم بنشیـن آشوب دلم را به نــگاهی بنــــشـان
افسرده چنان کــوه یخــم، رخ بنـــما کـــز آتـــش روی تو شــــــوم آب روان
در منظر چشم تو نشستیم و شدیم در همهمهي مـــردم چشـــم تو نهان
ســـر بـــر قدم تو مینهم گام به گام چون ســایه اگر که نیســـتم بار گران
افتد اگـــرت گـــذار در کـــوی نـــــــگار ای بــــــــاد صبا! ســلام ما را برسان
وز جـــانب من بگـــوی او را که هـنوز من دل نـــــگرانم، نــــگرانم، نــــگران
گر بــــر سر عهـــــد خویشتن پابندی از یاد مبـــــر دعـــــای ما خستـهدلان
من بیتو نشستهام در این غربتغم تو بیغم من نشستهای با دگـــــران
طاقت ز کفـــم رفته؛ ببخـــــشای مرا کاینگونه ز غصه میشوم جامهدران
تقـــدیم به تو این غــزل دلتـــنـــــگی وز جــــان تو دور، آفـــت دور زمــــــان