بپیچ ای تازیانه !‌خرد کن، بشکن ستون استخوانم را
به تاریکی تبه کن ، سایه ی ظلمت 
بسوزان میله های آتش بیداد این دوران پر محنت
فروغ شب‌فروز دیدگانم را
لگدمال ستم کن، خوار کن، نابود کن در تیره چال مرگ دهشتزا
امید ناله سوز نغمه خوانم را
به تیر آشیان‌سوز اجانب تار کن، پاشیده کن از هم
پریشان کن، بسوزان، در به در کن آشیانم را 

بخون آغشته کن، سرگشته کن در بیکران این شب تاریک وحشتزا
ستمکش روح آسیمه، سر افسرده جانم را 
 به دریای فلاکت غرق کن، آواره کن، دیوانه ی وحشی
 ز ساحل دور و سرگردان و تنها، کشتی امواج کوب آرزوی بیکرانم را

با وجود این همه زجر و شقاوتهای بنیان کن
که می سوزاند اینسان استخوان های من و هم میهنانم را
طنین افکن سرود فتح بیچون و چرای کار را
سر می دهم پیگیر و بی پروا !

و در فردای انسانی
بر اوج قدرت انسان زحمتکش
به دست پینه بسته، میفرازم پرچم پرافتخار آرمانم را!